خدایا ما که بندگی نکردیم لااقل تو خدایی کن . . .

یکی همه عمرش مث بچه آدم زندگی میکنه

زحمت میکشه و عرق میریزه

مثبت زندگی میکنه ، عاشق میشه . ازدواج میکنه ، بچه دار میشه .

یکی هم همه عمرشو به الواطی میگذرونه ؛ انواع و اقسام فسق و فجور بازیهای روزمره زندگیشه . بی هدف ، یلخی ؛ هر دمبیل .

اولی که همیشه اهل مقررات و قانونه و تو عمرش از 110 کیلومتر در ساعت بیشتر نرفته با یه ده تن شاخ به شاخ میشه . خودش قطع نخاع ؛ زنش تو کما و دختر 5 سالش فوت میشه .

دومی که تو عمرش سرعت داخل شهرش حدود 100 کیلومتر در ساعته و اهل هیچ قانون و چهار چوبی نیست راس راس راه میره .

حکمتتو شکر اوس کریم . حیرونم بد فرم . یه نشونه بفرس . . .

آخ اوس کریم دمت گرم . حال دادی در حد تیم ملی . بعد از این همه مدت خشکی و چش به آسمون دوختن بالاخره دلت به رحم اومد و  . . . شایدم مثل ما دلت رو شکوندن و اشکات راه افتاده . بیخیال عشقی رسم روزگار همینه .

دنیای مسخره و هر دمبیلی شده ، نه ؟

وقتی هستی هیچ کس نمیخوادت . وقتی نیستی همش به یادت هستن . وقتی راست میگی ، میگن دروغه . وقتی خالی میبندی قبولت میکنن . هه

همه دم از می و مستی میزنن . اما وقتی مستی همه ازت فرارین . بیخیال به قول قدیمیا مزه لوتی خاکه . اما مزه ما اشکه . بیا تو هم بشین پای بساط لهو و لعب ما و بازم بقول مستشرعین دهنت رو نجس کن . اما بالاغیرتت این حال و از اهلش نگیر .

به سلامتیت رفیق  . . .

مدتهاست که به من خندیدن را به با من خندیدن ترجیح میدهی

گلاب به روی مبارکتان و دور از اندام . . . کمر دردی حادث گردیده که امان از بنده حقیر در ربوده . روزها تنها در بستر بیماری آرمیده ایم و تنها دریچه ارتباطمان با دنیای خارج صفحه لپ تاب و گوشی تلفن همراهمان است . هم اکنون نیازمند احوال پرسی و عیادتان هستیم .

هذیانهای دود رقصان در لایه نوری که درون اتاق تاریکم از میان پرده میتابد همواره حال و هوای بوی الکل و خانه ای خاک گرفته ام را که در میان خاطرات گنگ و موهومی گم شده به یادم می اورد . زمستان است . خشک و بی برف . سرما تا مغز استخوانت را میسوزاند . صدای غار غار کلاغی از حیاط و پنجره ای نیمه باز که با وزش باد به ناله در آمده حضور موذیانه اش را درون اتاق اعلام میکند
سیگاری میگیرانم . پک عمیقی میزنم . سرم دوباره گیج میرود . مثل هنگامی که برای اولین بار لبهایت رو بوسیدم . . .
اتاق سرد است . از پشت پرده های ضخیم لایه باریکی از نور به درون تابیده . دود سیگار در هوا می رقصد . مثل تو زیر باران . نرم . آهسته . بی صدا و اغواگر .
سرم را بیخ گوشت میبرم و عمیق نفس میکشم .

زنانگیت تمام ریه ام را پر میکند . تلخ و معصوم . زیر گوشم چیزی نجوا میکنی . صدایت در باد گم میشود . گوشهایم داغ میشود . دستهایت را میگیرم . مثل اتاقم سرد سرد است . به چشمان روشنت مینگرم و به روحت خیره میمانم . . .

این ابتدای ویرانیست .

مینویسم پس هستم .

چون وجود دارم . چون میخواهم . چون قرار است روزی به اتمام برسم . روی سنگ قبرم بنویسید او زمانی مرد که هنوز زنده بود .

چقدر تصور مردن بد خواهد بود اگر ندانیم کجا ایستاده ابم . چرا از حقیقتی که همواره در کنار ما حرکت میکند غافلیم . تصور میکنم اگر همین امروز را زنده بودم چه میکردم ؟

آهای . . .

تویی که با فانوسی روشن از کنار من در این جاده تاریک زیرباران میگذری . . .

فانوس من شکسته است . . .

برای من دعا نکن . حتی سرت را بر نگردان . من محتاج ترحم تو نیستم . . .

اما حکایت عبورت از کنارم را برای کودکی در هنگام خواب یا برای جوانانی در وقت رخوت بیان مکن . . .

می ترسم جوانمردی را از ذهن مردم بزدایی . . .

به راستی با خود چه می اندیشی ؟

این یکی رو بیشتر از هزار بار خوندم .

خاطره یه شب مستی تو بابل با یه رفیق با معرفت که الان دوساله تو کماست رو واسم زنده میکنه

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می کند

دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم

از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

دلم برات تنگ میشه . همیشه . حتی وقتایی که کنارم نشستی یا تو بغلم خوابیدی . مهربونی و نبودنت حتی واسه یه لحظه دیوونم میکنه .